Źródło okładki Po wielu latach, a może za jeden krótki czas, twe ręce podniosą moje pieśni. Skąd i co? W dzień czy we śnie? Wspomnisz i pomyślisz – bajka czy prawda? I o wszystkich moich pieśniach, i o wszystkim zapomnisz. Papusza „Piosenka” (s. 159) Po tych słowach robi się od razu jakoś melancholijnie, bo „Papusza” to lektura piękna, która prowadzi jednak do niewesołych refleksji. Angelika Kuźniak z nagrań wypowiedzi cygańskiej poetki Papuszy, wyklętej przez swoją społeczność, tka historię nietuzinkowej kobiety, która próbowała realizować swoją wizję życia, za co niestety zapłaciła wysoką cenę. Napisałam, że to piękna książka, ale jest to raczej książka o kobiecie pięknej, nie tylko fizycznie, ale także duchowo. W tej książce są dwie narratorki: autorka i Papusza, a dwugłos ten tworzy interesującą lekturę. Gdy mówi Papusza jej język jest prosty, ale sugestywny, uzewnętrznia to, co czuje, odsłania swoje emocje. Należy zaznaczyć, że Papusza, czyli Broni...
Warto zrobić sobie przerwę na książkę...